اهداف: یکی از مصداق های جنایت عمدی، در قانون مجازات اسلامی، «کار نوعا کشنده» می باشد که ضابطه دقیقی برای تشخیص آن بیان نشده است. عدم ارایه معیار شناسایی، در عمل موجب گردیده دادرسان تلاش نمایند حسب مورد از دیدگاه های کارشناسان پزشکی قانونی در ارزیابی رفتار مرتکب بهره برند. به رغم تلاش های صورت پذیرفته هم چنان در مواردی با اختلاف نظر و صدور برخی آراء معارض در محاکم مواجه بوده ایم. این پ‍ ‍ ژوهش با بررسی ابعاد رفتار نوعا کشنده، درصدد تبیین مولفه های موثر در شناسایی آن و جایگاه کارشناسی پزشکی قانونی، در این حوزه می باشد. ابزار و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی می باشد. از طریق مطالعه کتابخانه ای، برخی منابع بررسی و فیش برداری شد. تعدادی از پرونده های ارجاعی به پزشکی قانونی مورد مداقه قرار گرفت. یافته ها: دو مولفه اساسی برای اظهارنظر پزشکی در حوزه رفتار نوعا کشنده، «حساسیت موضع اصابت و ویژگی های آسیب وارده» می باشد. تعیین رفتار نوعا کشنده امری قضایی است بنابراین نمی توان کارشناسان پزشکی قانونی را از منظر قانونی به تصریح عباراتی نظیر «نوعا کشنده بودن رفتار مرتکب» ملزم نمود. نتیجه گیری: در تشخیص رفتار نوعا کشنده، اظهار نظر تخصصی کارشناسان پزشکی قانونی در مورد حساسیت موضع آسیب، شدت و اوصاف آسیب های وارده و متعاقبا کشنده بودن آنها، در مقام عرف خاص می باشد، بعد از آن باید دادرس براساس معیارهای عرفی در خصوص نوعا کشنده بودن رفتار به قضاوت بنشیند و با لحاظ شرایط قانونی و بررسی سایر ملزومات مانند علم و آگاهی و توجه مرتکب، به رفتار نوعا کشنده، حکم مقتضی را صادر نمایند.

بعد از انقلاب اسلامی 1357، قانون گذار در راستای اسلامی کردن قوانین کیفری در «قانون حدود، قصاص و مقررات آن» مصوب 1361 با الهام از منابع فقهی، اصطلاح «کار نوعا کشنده» را به کار می گیرد و مقرر می دارد در مواردی که عمل نوعا کشنده است، قتل ارتکابی عمدی است؛ هرچند مرتکب قصد قتل نداشته باشد. از منظر اصول مسلم حقوق کیفری، امکان تحقق قتل عمدی بدون داشتن قصد قتل محال است. به همین دلیل، این شیوه جرم انگاری، انتقاد برخی حقوق دانان را برانگیخت. قانون گذار در سال 1392 در صدد اصلاح این اشتباه برمی آید، ولی متاسفانه به این هدف خود نایل نمی شود. در حقوق کیفری فرانسه چنین اصطلاحی وجود ندارد، ولی در عین حال رفتار مرتکب، عامل احراز قصد قتل تلقی می گردد.

قتل ناشی از بی پروایی شدید در اثر رفتار ارادی خطرناک مرتکب با آگاهی و توجه به اینکه اقدام او نوعا موجب قتل دیگری است، ارتکاب می یابد. در این نوع قتل، مرتکب قصد مستقیم جنایت بر مجنی علیه را ندارد و حتی در برخی موارد از جمله تبصره ماده 292 قانون مجازات اسلامی قصد ایراد فعل واقع شده را نیز ندارد اما با این حال عمل ارتکابی به جهت علم به وقوع نتیجه، عمدی محسوب می شود. این موضوع در ارتباط با قتل غیرعمدی ناشی از تقصیر، امکان تشخیص نوع قتل اتفاق افتاده را با مشکل مواجه می کند. این تحقیق با هدف ارایه ویژگی های قتل عمدی ناشی از بی پروایی شدید با اشاره به رویه قضایی، به بیان موارد تمایز این نوع قتل با قتل شبه عمدی ناشی از تقصیر به روش توصیفی و تحلیلی پرداخته و به این نتیجه دست یافت که برای صدق عنوان عمدی برای عمل ناشی از بی پروایی شدید هم رفتار ارتکابی از لحاظ کشنده بودن و هم مرتکب از لحاظ آگاهی و توجه به رفتار خود باید دارای شرایط خاصی از جمله نوعا کشنده بودن رفتار و قابل پیش بینی بودن نتیجه برای مرتکب باشد تا قتل عمدی محسوب شود.

یکی از عناصر اصلی تشکیل دهنده قتل عمد، عنصر معنوی یا روانی است. درواقع، تفکیک قتل عمدی از غیرعمدی در عنصر معنوی آن هاست که دارای اجزای مختلفی از قبیل سوء نیت عام (عمد در رفتار یا قصد فعل) و سوء نیت خاص (عمد درنتیجه یا قصد نتیجه) است. مقاله حاضر ضمن تبیین عنصر معنوی قتل عمد، علم و اراده را به عنوان مهم ترین و مبنایی ترین اجزاء عنصر معنوی قتل عمدی و نیز جایگاه و نقش علم و اراده در تحقق قتل عمدی و شقوق مختلف آن را تحلیل می نماید. مقاله نتیجه گیری می کند که قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 اگرچه در مقایسه با قوانین قبلی از نوآوری هایی برخوردار است، ولی همچنان با کاستی هایی روبه روست و ضرورت توجه به ترک فعل در قتل عمد، تصریح بر قصد فعل واقع شده بر مجنی علیه به عنوان احراز عمد در جنایت، ضرورت توجه به ارادی بودن رفتار مرتکب در جنایت قتل عمد و نیز ضرورت تفکیک بین قتل با سبق تصمیم و قتل بدون سبق تصمیم ازجمله مسائلی است که باید درباره آن ها چاره اندیشی شود.

بر اساس بند ب ماده 206 قانون مجازات اسلامی که متخذ از منابع فقهی است «قصد انجام عمل نوعا کشنده» ضابطه دوم قتل عمدی در حقوق کیفری ایران است. با وجود این، رویه قضایی که به خصوص در آرا شعب دیوان عالی کشور متجلی است، حاکی از آن است که دادگاهها و شعب دیوان با تفسیر موسع بند ب ماده 206، صرف «قصد استفاده از آلت قتاله» را کافی برای تحقق قتل عمدی می دانند، صرف نظر از آنکه موضع اصابت محل حساس یا غیر حساس بدن باشد. در حالی که صرف استفاده از «آلت قتاله» الزاما «عمل نوعا کشنده» به شمار نمی آید. این مقاله به نقد این رویه قضایی می پردازد.

استرپتوکک گروه A یک علت ناشایع میوزیت و میونکروز است که عمدتا بالغین را در نواحی گرمسیری درگیر می کند. بیماری طیف بالینی وسیعی دارد و از یک فرم لوکالیزه تحت حاد با سرانجام خوب تا انواع بسیار شدید حاد و سریعا پیش رونده به همراه شوک و نارسایی چند ارگان و کشندگی بالا متفاوت است.در این مطالعه خانم 59 ساله ای معرفی می شود که با شکایت درد شدید و افزاینده بازوی چپ، به همراه تورم بازو مراجعه کرد. علی رغم بررسی های مختلف به دلیل عدم تشخیص و درمان مناسب وضعیت بالینی بیمار وخیم شده و با رضایت شخصی به بیمارستان دیگری اعزام شد و متاسفانه علیرغم تشخیص و شروع درمان در کمتر از 24 ساعت پس از ورود، با تابلوی نارسایی چند ارگانی فوت شد. بیوپسی پس از مرگ از ضایعه اولیه بازوی چپ، نکروز منتشر عضلانی و دسته جات میکروبی منتشر در لابلای عضلات را نشان داد. کشت مایع تاول اولیه استریل بود ولی نتیجه کشت خون بیمار استرپتوکک گروه A را نشان داد.

رفتار مجرمانه قتل غالبا به صورت فعل است اما در اینکه آیا می توان ترک فعل را عمل کشنده و تارک را قاتل به شمار آورد، اختلاف نظر است و منشا اختلاف این است که آیا می توان میان ترک فعل و مرگ رابطه علیت برقرار دانست یا خیر. گرچه برخی دانشمندان با این استدلال که «ترک فعل امری عدمی است و امر عدمی نمی تواند منشا امری وجودی همچون مرگ و تلف عضو شود»، تارک را قاتل نمی دانند، اما به نظر می رسد این نگاه فلسفی به رابطه علیت صحیح نیست و می توان تارک را قاتل دانست به شرط اینکه ماهیت عمل تارک، «باعث مرگ دیگری شدن» باشد نه «مانع مردن نشدن».

هدف این پژوهش بررسی تاثیرات فلز سرب بر فاکتورهای هماتولوژیکی (تعداد گلبول قرمز، هموگلوبین، هماتوکریت، M.C.V، M.C.H، تعداد گلبول سفید، درصد لنفوسیت، مونوسیت، نوتروفیل، بازوفیل و ائوزینوفیل در بچه ماهیان قره برون (Acipenser persicus) قرار گرفته در معرض غلظت کشنده (LC50) و غلظت های زیر حد کشنده به ترتیب 25LC50 درصد و 75LC50 درصد نیترات سرب پس از 96 ساعت و مقایسه با حالت عادی است. ابتدا آزمایش هایی برای تعیین 96LC50 ساعته نیترات سرب بر روی ماهی ها طبق روش متداول O.E.C.D به صورت ساکن در پژوهشکده اکولوژی دریای خزر ساری در شرایط کیفی ثابت آب رودخانه تجن با حرارت: 1±8 درجه سانتی گراد، اکسیژن8.3 :O2 میلی گرم در لیتر، سختی کل: 370 میلی گرم در لیتر کربنات کلسیم در فصل زمستان انجام شد. پس از آزمایش بقا و تعیین محدوده کشندگی 1000-900 میلی گرم سرب در لیتر، ماهیان به مدت 96 ساعت در معرض 8 غلظت (883.4، 900، 916.7، 933.4، 950، 966.7، 983.4 و 1000 میلی گرم سرب در لیتر) نیترات سرب به اضافه یک گروه شاهد (غلظت= 0) قرار گرفتند. در هر ونیرو 10 عدد ماهی با میانگین وزنی 35-30 گرمی معرفی گردید (حجم آب: 1 لیتر به ازای 1 گرم ماهی). اکسیژن دهی از طریق پمپ های هواده و نوردهی مطابق طول روز بوده است. میزان 96LC50 ساعته برای این ماهیان 944.118 میلی گرم سرب در لیتر به دست آمده است. به منظور تعیین فاکتورهای خونی، ماهیان به مدت 96 ساعت در معرض غلظت های کشنده و زیر حد کشنده نیترات سرب به ترتیب (LC50) 944.118،(75% LC50) 708.088، (25% LC50) 236 میلی گرم سرب در لیتر قرار گرفتند و در پایان این زمان در هر تیمار از 3 عدد ماهی خون گیری به عمل آمد. تمامی آزمایش ها با سه تکرار انجام شده است. روند تغییرات پارامترهای خونی به این ترتیب بوده که در 236 میلی گرم سرب در لیتر، افزایش معنی داری در تعداد گلبول قرمز و افزایش غیرمعنی داری در غلظت هموگلوبین، درصد هماتوکریت، MCV و MCH ایجاد شده است. در 708.088 میلی گرم سرب در لیتر، کاهش غیرمعنی دار در تعداد گلبول قرمز، افزایش غیرمعنی دار در غلظت هموگلوبین و درصد هماتوکریت و افزایش معنی داری در MCV و MCH مشاهده شد. در غلظت 944.118 میلی گرم سرب در لیتر، کاهش معنی دار در تعداد گلبول قرمز، غلظت هموگلوبین و درصد هماتوکریت و افزایش غیرمعنی دار در MCV و MCH رخ داد. در تعداد گلبول سفید، مونوسیت و بازوفیل افزایش غیرمعنی دار و در لنفوسیت و ائوزینوفیل کاهش غیرمعنی داری در همه تیمارها مشاهده شد. درصد نوتروفیل در ماهیان قرار گرفته در معرض 236 میلی گرم سرب در لیتر ثابت ماند، اما افزایش غیرمعنی داری در غلظت زیر حد کشنده ) 708.088 میلی گرم سرب در لیتر) و غلظت کشنده (944.118 میلی گرم سرب در لیتر) رخ داد.